เห็นท้องฟ้า มืดหม่น จนสลัว
รู้สึกตัว...น้ำตาไหล...มองสายฝน
ไร้.แสงทอง ตะวันลับ....เมฆทับจน-
ฟ้าเบื้องบน อับเฉา เหมือนเราเลย

มืดสนิท เธอนิจทรา หรือว่าตื่น
ฉันขมขื่น ตัดพ้อ รอเฉลย
ฟ้าก็หม่น..คนก็เหงา..เศร้าจังเลย
ดาวเดือนเคย เป็นเพื่อน กลับเลือนลาง

น้ำตาตก ฝนพรำ จนย่ำรุ่ง
ฟ้าจรุง แจ่มใส เมื่อใกล้สาง
ค่ำคืนนี้...ฉันมึนงง เหมือนหลงทาง
ถอดใจวาง...แล้วยิ้มรับ...กับตะวัน

ความเคลือบแคลง สงสัย หายไปหมด
ฉันพูดปด ฉันละเมอ ฉันเพ้อฝัน
ฉันสับสน...จนเหงา...เฝ้ารำพัน
แค่...ตะวันกับท้องฟ้า....ไม่น่าเป็น

ฟ้าหลังฝน บนเมฆน้อย ค่อนคล้อยเคลื่อน
ฉันเอ่ยเอื้อน กับหัวใจ ใครไม่เห็น
ต่อแต่นี้ จะไม่เหงา ทุกเช้า-เย็น
คืนเดือนเพ็ญ..คืนเดือนดับ...จะนับดาว